Een dag uit het leven van...

Lang blijven slapen. Opstaan tegen de middag. Eten voor ontbijt en middag tegelijk. Te lui zijn om te beslissen wat we gaan doen. Niets doen, behalve blijven vragen aan elkaar wat we gaan doen. Onverwachts bezoek krijgen van een man op stelten. Toch naar buiten gaan, omdat wandelen met een man op stelten zoveel spectaculairder is dan gewoon wandelen. Op bezoek gaan bij de man op stelten. Slangen, leguanen en andere reptielen zien en er zelfs eentje aanraken. Oppassen dat de slangenhuid niet op je hoofd valt. Luisteren naar de ambitieuze plannen van steltenman. Enthousiast worden over de ambitieuze plannen. Thuis een taartje eten voor de verjaardag van zus. ’s Avonds laat zien hoe zus een geschenkje krijgt voor haar verjaardag. Zien hoe blij ze is met haar nieuwe pen. Met briefjes moeten communiceren omdat ze haar nieuwe pen wil gebruiken, en je opeens weer een echte tiener voelen.

Murphy

Vandaag ging ik shoppen en dat ging als volgt:

-         Ik kwam tot de vaststelling dat mijn fiets gestolen is.

-         Ik kwam tot de vaststelling dat ik eigenlijk geen kleren nodig heb momenteel, en dat ik daar dus zinloos rondliep.

-         Ik paste toch een broek. Toen ik mijn botjes weer wilde aandoen, kreeg ik mijn rechtervoet niet meer in mijn botje.

Gek genoeg ben ik er niet slechtgezind van geworden, want…

-         Het was een slechte fiets, hij was zelfs kapot. Ik had een andere fiets mee.

-         Ik kocht oorbellen, dus zo zinloos was het niet meer.

-         Ik kon gelukkig fietsen, dus moest ik niet stappen met mijn voet half in mijn schoen.

Voornemens

Mijn enige voornemen bij het begin van 2010 was me te ontdoen van een uitgedoofde liefde. Dat voornemen ben ik flink nagekomen.

Vandaag laat ik de wijde wereld weten wat ik in 2011 moet doen van en voor mezelf.

-         Mijn best doen in de liefde

-         Tonen wie ik ben zonder bang zijn

-         Meer bloggen*

-         Sofie helpen met haar voornemens en meer koekjes maken die zij moet opeten

-         Rijke vrienden zoeken en met hun dure auto’s rijden

-         Veel mijn Chirorokje aandoen

-         Meer perforeren

-         Minstens één keer in de krant staan

* Telt deze post ook al?

Een jaar vol spanning, veranderingen en durf! Mijn 2010

Ik werd vrijgezel. Sofie vond het boekje over Sofie in haar bibliotheek. Het was geen droom, het boek bestaat echt en staat nu in mijn kast.  Ik ging terug in de Jongerengroep. Ik werd werkloos, maar had er een goeie vriendin bij. Elke keer ik kon, ging ik met mama naar het ziekenhuis toen ze ziek was. Ik kreeg een medaille voor mijn tiende bloedgeverbeurt. Ik perforeerde mijn oren. Ik gaf het weight watchen een kans, maar gaf het watchen snel op en liet enkel weight over. Ik schilderde me te pletter voor het speelplein. Ik zag een oude bekende terug. Ik werd allergisch aan purol en was genoodzaakt labello te smeren. Ik stond in mijn onderbroek op de Burg in Brugge. Ik ging op reis naar Londen en de maan. Ik verloor een discussie. Ik ging uit de Jongerengroep. Ik werd meter van een poes. De poes kreeg speelgoed van mij. Oude bekende terugzien resulteerde in een leuke vriendschap. Ik richtte een Chiro op met mijn vriendinnen. Ik ging opnieuw werken waar ik vorig jaar werkte. Ik maakte veel nieuwe vrienden. Leuke vriendschap met oude bekende resulteerde in verliefdheid. Ik won twee wedstrijden. Ik leerde hoe ik Stout?Moedig! moet zijn. Maar ik ben nog steeds een even grote giecheltrut die ik altijd al was.

Sinterklaas

Vandaag is het vijf december. Ik kwam vanmiddag thuis van mijn werk, zette mijn werkvaliesje plus hoofdkussen in mijn kamer, ging op ’t gemak naar de living, zei dag tegen mama en zag plots een overdaad aan chocolade! Chocolade Sinterklazen vulden het plekje waar de Sint altijd zijn geschenkjes voor de Strubbels legt. Mijn reactie op het zien van het bezoek van de Sint blijft elk jaar hetzelfde: “SINTERKLAAS IS GEWEEST!!” roepen en blij zijn en kijken naar de chocolade die zo mooi uitgestald staat. Maar dit jaar hoorde ik in één oor een stille en toch luid genoege stem ongelovig zeggen: “Tweeëntwintig jaar”.

Slippertje

Op de radio hoorde je vandaag niets anders dan waarschuwingen voor autobestuurders, waaronder ik, die noodgedwongen de baan op moeten. Werken van thuis uit lukt nu eenmaal niet voor iedereen. De wegen lagen er spekglad bij, en toch werden ze bereden door talloze bestuurders die extra op hun hoede moesten zijn. Ik reed ook, en ik was ook heel voorzichtig. Ik maakte slippertjes in onze eigen straat om zes uur deze morgen, ik maakte een slippetje met de auto van het werk en hoopte tegelijk dat ik alstublieft niet tegen die dure geparkeerde wagen zou gletsen. Ik had geluk, de groene Ford-bus stopte op tijd. Al die slippertjes bleven bij een onschuldig slippertje. Met een beetje pech maakte ik toch een bluts in de auto, en dat dan nog zonder slippen. Vrouwen achter ’t stuur…

Sinterklaas op bezoek

De titel zegt het zelf al: Sinterklaas kwam op bezoek naar mijn werk vandaag. Het Sinterklaasfeest op mijn werk is niet zomaar een bezoek van de Sint. De kindjes moeten hun cadeautjes verdienen. Ze voeren elk jaar een show op voor de Sint. Dit jaar was het aan mij en drie collega’s om die show in elkaar te steken en op te voeren met de kinderen. De zenuwen die hiermee gepaard gingen, deden me denken aan mijn tijd in de middelbare school. Het waren zenuwen die ik vroeger ook had als ik iets voor de klas moest brengen. Gelukkig stond het deze keer niet op punten.

In mijn vorige post schreef ik over mijn traumatische Sintverleden, en nu wil ik daar graag op terug komen. Vandaag was ik tot mijn eigen grote verbazing helemaal niet bang van Sinterklaas en Zwarte Piet. Ik was zelf verkleed, en daardoor besefte ik des te meer dat zij ook maar twee mannen waren die verkleed waren en een rolletje speelden. Ik voelde me op gelijke voet.

Misschien moet ik me ook eens verkleden in een vogel en een rondje in de lucht vliegen.