Dingen waar ik een hekel aan heb

-         Mensen die zeggen: “Ik ben geen racist hoor, maar…”

-         Mensen die zeggen dat ze het leuk vinden als je een lief hebt, ook al is dat een meisje, maar die eigenlijk helemaal niet openstaan voor holebi’s.

-         Mensen die denken dat ze inspraak hebben in je privé-leven en dat ze beslissingen mogen maken voor je.

-         Niet naar de dubbele Harry Potter film kunnen gaan.

-         De kerstboom opruimen.

-         Jaloerse mensen.

-         Een coming out, en nog meer als die verplicht zijn.

-         Verslavingen waar ik niet van afraak.

-         Oorbellen verliezen.

Waarom maak ik eigenlijk een hekel-blog? Omdat ik stomverbaasd was toen mijn mailbox zich vulde met allerlei vreemde boodschappen. Het is niet aan anderen om te beslissen hoe, wanneer en bij wie ik mij out. Het is nog minder aan anderen om te beslissen dat ik mij niet mag outen, dat ik eeuwig en altijd in de kast moet blijven, omdat dat hun reputatie kan schaden. Zo’n mensen bestaan dus echt nog altijd en daar heb ik een hekel aan.

Een nieuw begin

Het is nu al een week dat ik met trots kan zeggen dat ik opvoedster ben. Geen werkloze opvoedster, maar gewoonweg ‘opvoedster’. Mijn nieuwe job is een nieuw begin. De eerste dagen stonden mijn oren te flapperen en stond ik de helft van de tijd met mijn mond open van verbazing. Verbazing omdat ik als opvoedster zoveel zelf mag kiezen en beslissen. Verbazing omdat mijn nieuw werk in de verste verte niet lijkt op mijn vorig. Mag dat? Doen jullie dat? Wauw!

Of om het met papa zijn woorden te zeggen: “Alli gow, ’t is dus nie zo kinderachtig gelik kleine dennen”.

How not to raise your children

Toen ik in de trein zat, zat naast mij een jong gezin. Het kleine zusje schopte naar haar oudere broer. Het jongetje zei tegen zijn papa: “Ze stopt niet”. Waarop de papa zei: “Je bent een mietje. Je gaat vroeger naar je bed gaan hoor”.

Is het zo dat we jongens moeten leren dat ze niet mogen klagen, omdat ze daar anders gestraft voor worden? Is het zo dat we meisjes moeten leren dat ze jongens mogen slaan en schoppen, en dat die jongens daar maar moeten tegen kunnen.

Sommige ouders hé.

Verjaardag

Je eigen verjaardag is leuk. Toch als mensen je niet vergeten zijn. Maar eigenlijk is het ook een teleurstellende dag. Elk jaar kijk ik erg hard uit naar mijn verjaardag. Maar op het moment dat ik écht jarig ben, gebeurt er niets bijzonders, en dat vind ik jammer. Ik zou willen dat die dag niet zo onopgemerkt voorbij gaat, maar dat er vuurwerk uit mijn gat en oren komt, dat ik er als een prinsesje uitzie de hele dag, en vooral dat ik me jarig voel. Ik zou wel eens willen weten wat een jarig gevoel is, maar volgens mij is dat heerlijk. Tenzij je honderd wordt. Dan is het maar een domper, met dat derde getalletje daarbij. 

Over huizen en appartementen

In de afgelopen weken heb ik veel huizen en één appartement gezien in Brugge. Aan de buitenkant én aan de binnenkant. Ik zag rechte muren, scheve muren, zelfs ronde muren. Ik zag kleine toiletjes waar je met je benen in de lucht moet zitten wegens plaatsgebrek, maar ik zag ook een badkamer mèt terras. Ik zag een ronde keuken, een kleine keuken en een grote keuken. Ik zag een grote koer met een springkasteel, een minikoer met een vuilbak, en een badkamerkoer met een badkamer. Ik zag een lelijke straatnaam, een moeilijke straatnaam en een normale straatnaam. Ik zag een vermoeide makelaar, een fitte makelaar en een hyperactieve makelaar. Ik zag een hokje voor de wasmachine, een hokje voor de kleren, een hokje voor de bortsels, en geloof het of niet, ik zag zelfs een hokje voor de apothekeres.

Alle gekheid op een stokje, het is verdomd moeilijk om te kiezen onder welk van deze bizarre omstandigheden we willen wonen. 

Verkeerd verbonden

Als je iemand aan de lijn hebt die eigenlijk iemand anders probeerde te bellen, zeggen de meeste mensen:

“Verkeerd verbonden”

Mijn papa niet. Mijn papa zegt:

“Ja mo tgo verzekers nie vo mie zien want klapn ik vlams”

Over sleutels

In de voorbije maand veranderde mijn leven op vele vlakken. Dat kan je zien aan mijn sleutelbossen die ik overal meedraag.

Eerst en vooral is de fietssleutelbos. Hoe meer fietsen er gestolen worden hoe omvangrijker die werd. De oude sleutels blijven erbij, ook al zijn die in principe onbruikbaar geworden. Ik heb helemaal geen fiets of fietsslot meer voor die sleutels, maar de veel te grote sleutelbos is tegelijk ook een dagelijkse reminder voor mezelf die zegt: “Sluit je fiets goed. Voor je het weet ben je hem weer kwijt. Hoe leuk is het niet dat je dat allemaal met een fiets kan doen en niet moet wandelen!”

Aan mijn ‘gewone’ sleutelbos is er ook veel veranderd. Ik had eerst drie sleutels: één van de auto, één van thuis en één van mijn werk. Op eenendertig mei kon ik daar eentje van wegnemen, en gaf ik mijn sleutel af na mijn laatste werkdag. Vanaf dat moment hield ik een heerlijk lichte sleutelbos over. En neen, ik heb het niet over het gewicht van de sleutel, maar wel over het gewicht van het werk.

De heerlijk lichte sleutelbos kon niet blijven duren, en vandaag kwamen er uit een zeer onverwachte hoek twee nieuwe sleutels bij. Daar stond ze plots met twee sleutels in haar hand: “Alstublieft. Mijn reserve sleutels. Voor jou.” Daar hangen ze nu te pronken, want ze zijn toch echt meer dan dat beetje ijzer. ze zeggen tegen mij: “This is getting serious”. En wil je eens wat weten? Ik vind dat eigenlijk best wel leuk.