Een jarig gevoel op 19 augustus

Toen het mijn verjaardag was, voelde ik me niet jarig, en was ik voor de zoveelste keer teleurgesteld omdat ik geen jarig gevoel had op mijn verjaardag. Maar nu weet ik hoe ik volgend jaar voor een jarig gevoel kan zorgen op 28 juni. Ik vraag gewoon aan mijn papa dat hij wafels voor me bakt. Als mijn papa wafels bakt en ik mag ze recht uit het ijzer, verser dan vers, opeten… dàn voel ik me jarig!

Verhuizen is...

… een beetje nostalgisch en evenveel confronterend met een jongere versie van jezelf, eindelijk eens beseffen wat je in al die jaren al hebt verzameld van knutselmateriaal, alles labelen en tegelijk denken aan wat je zus daarvan zou zeggen, constant denken hoe het anders kon gelopen zijn met de bijhorende 'stel je voor dat'-zinnetjes, een ideale dieetkuur, zoveel meer dan enkel maar dozen inpakken en elders uitpakken.

Over sleutels

Mijn sleutelbos is onherkenbaar veranderd. Dan kan je wel zeggen dat mijn leven ook onherkenbaar veranderd is. Het enige wat bleef en zal blijven is de sleutelhanger. Mijn huissleutel werd een bezoeksleutel, want een nieuwe, Brugse, huissleutel kwam in de plaats. De autosleutel is er nu definitief van, want ik rij niet langer rond met de auto van mama en papa. Vanaf nu is volop fietsen (en een beetje treinen). Mijn fietssleutelbos is een beetje uitgebreider geworden, want ik heb nu sleutels van gestolen fietsen die ik niet meer kan gebruiken, een sleutel van mijn fiets in Brugge en een sleutel van mijn fiets in Oostende. Een werksleutel is er niet bij gekomen aan mijn sleutelbos. De reden daarvoor is gelukkig niet dat ik geen werk heb, maar wel dat ik er een derde sleutelbos bij kreeg: een werksleutelbos.

Gek hé. Zoveel veranderingen op zo weinig tijd.

Verhuizen - Verhozen - Verhezen

In 2011 zette ik een reuzestap in mijn leven: ik verliet het ouderlijk nest en ruilde dat om voor een veel kleiner huisje op een plek die niet te vergelijken valt met de plek waar ik opgroeide. Van puur platteland naar midden in de stad.

Verhuizen vergt veel tijd, maar als dat samen is met iemand die je graag hebt (lees: graag ziet), is dat allemaal heel erg leuk.

Dit is hoe wij het deden:

Stap 1: Huis zoeken

Stap 2: Contract tekenen

Stap 3: Schilderen

Stap 4: Meubels verhuizen

Stap 5: Inrichten

Stap 6: Genieten

Was het maar zo simpel als dat. Bij elke stap die we zetten, werd alles tot in detail besproken, gewikt en gewogen.

Stap 1: Huis zoeken

We zagen veel lachwekkende eigenschappen aan verschillende huizen. En waar we nu wonen is geen uitzondering die de regel bevestigt. Het is een typisch Brugs huis, zijnde schots en scheef. Tijdens de internetzoektocht lachten we dat huis een paar keer uit. Maar toen na vier keer het huis niet te willen bezoeken, wisten we niet erg goed meer waarom we dat huis nu eigenlijk niet zouden bezoeken. Tot die bewuste foto op ons scherm verscheen. “Ah ja, daarom” en buldergelach volgde er steeds op. Maar toen besloten we het huis toch een kans te geven en te bekijken. En dat huis bevestigde ook de regel dat een eerste indruk nooit telt. Want het huis was ons favorietje.

Stap 2: Contract tekenen

We hoopten op het contract, maar het zou toch nooit van ons zijn, want het was te mooi om waar te zijn. Toen we bij de laatste drie nog steeds in de running waren, sprong ik een gat in de lucht. En toen het effectief voor ons was, konden we het niet snel genoeg gaan tekenen.

Stap 3: Schilderen

En dan zeg ik nog niets over het kiezen van de kleuren…

Stap 4: Meubels verhuizen

En dan zeg ik nog niets over het kiezen van de meubels… En over ze in elkaar zetten...

Stap 5: Inrichten

“Waarom staat jullie tafel daar? En jullie zetel hier? Waarom is dat niet jullie slaapkamer?” We hebben er echt wel over nagedacht, en wij vinden het zo ideaal mét een reden.

Stap 6: Genieten

En dat doen we! Van elke ruimte van het huis. Van het berghok tot de zolder…

And last but not least, schreven we bij elke stap wel zeker tien to do-lijstjes of to buy-lijstjes. Neuroten? Wij? Nee toch…

Bivak! Mijn voorkamp

Mijn eerste echte grote bivak met de Chiro is EIN-DE-LIJK  begonnen (zo’n zeventien jaar te laat). Jammergenoeg zit daar een tussenpauze in om te gaan werken, maar het voordeel daarvan is dat ik tijd heb om snel wat te bloggen. Want er valt al veel te bloggen, en dat over amper twee dagjes.

Het begon met de treinrit, die iets minder vlot verliep dan gedacht. We namen de trein naar Berchem en stapten daar over naar de trein naar Turnhout, of was het nu Tielen? Dat dachten we toch! We zaten op de verkeerde trein, en de conducteur had al zoveel werk gehad, dat ze pas bij ons was toen we al in Olen waren! Daar stonden we dan. In Olen. Midden in de nacht. Met geen treinen meer. Gelukkig kon Karel(tje) ons komen halen en waren we gered. Wat een avontuur. Het cafeetje in Olen was veruit het lelijkste café dat ik ooit gezien had, en daar bovenop waren het nog eens wetsovertreders ook!

Dag één. We maakten een ferme materiaalhoek, we bouwden aan het decor, we oefenen het kampdansje, we bouwden  aan het decor, we waren stout en we bouwden aan het decor. De materiaalhoek is hoe ik ze graag heb: gestructureerd (neuroot!).

Het dansje oefenen vond ik eigenlijk het moeilijkste van heel de dag, want ik kan eigenlijk niet dansen en ik kan al zeker geen pasjes onthouden. Maar het dansje is eigenlijk wel leuk en schattig. Mijn lievelingszinnetje van heel het liedje is: "Je voelt je een wilde indiaan". 't Is maar een weetje hé.

Het leukste was het decor bouwen. Sjorren kan ik niet, hoewel ik dat een klein jaar geleden wel leerde. Maar knutselen, dat kan ik als de beste! Ik bouwde een totempaal, en schilderde die samen met Joke en Yasmine in de mooiste kleuren. En ik ben nog steeds onder de indruk als ik naar de totempaal kijk, maar dat is grotendeels te danken aan de tekentalenten van Joke. Dan sjorden Karel, Koen, An en Yasmine de tipi's, en ik hielp de grote tipi bestoffen en bevloeren. Ja, dat is het ongeveer. Veel valt daar niet over te vertellen, maar het was wel een ferm werkje. Als pauze hielp ik patatjes schillen, en toen dat klaar was, knutselde ik mijn indianenkleedje. Het was eerst een afschuwelijk bruin kleed dat ik kocht in de kringwinkel, maar na er de schaar in te zetten, was het een heel leuk indianenkleedje.

Nacht twee. Iedereen ging VROEG slapen, of toch de leiders die achterbleven. Want de helft van de leiding was die middag vertrokken om thuis te gaan slapen en 's anderendaags vroeg de trein te nemen met de kindjes. Ik wilde niet vroeg slapen, want ik was helemaal niet moe. Ik wilde op avontuur in het bos. En dat deden we. 'We' zijn hier de kokjes en ikzelve. Avontuur in het bos en in de nacht. De dag erna vertelden ze me dat ze nog eens 's nachts op avontuur willen, om nog meer grapjes uit te halen. En mijn plan is om daaraan mee te doen. Dat is het plan! Niet meer en niet minder.

Dag twee. We hadden nog een voormiddagje om de bivakplaats volledig kinderklaar te maken. De tijd begon te dringen, want de Chirowietjes waren ondertussen al op weg richting Kasterlee. Maar wij hadden nog duizend en één dingen te doen. Het decor moest nog afgewerkt worden, en dat was ook deze keer nog een hele berg werk dat we moesten verzetten. De grote tipi had nog maar twee muren, en daar moest nog een derde bijkomen, de tipi kreeg nog een vloer, de kleine tipi's kregen ook hun stof, het kamvuur werd functioneel, de indianenwas werd opgehangen, en de totempaal werd in het indianendorp gezet.

Toen dat allemaal klaar was, snelde ik naar binnen om daar alles op te ruimen en de banken ietwat deftig te zetten, want het was tijd. Er was zelfs geen tijd meer om te eten. We namen een stukje brood en een schelleke hesp mee, en stapten naar de ingang van het domein, door de regen. Gelukkig waren wij daar eerder dan de groep, want we moesten nog vanalles op internet opzoeken. Toen we op de computer aan het kijken waren, moesten we zelfs niet naar buiten kijken om te zien of de Chiro daar was of niet. Je kon er niet omheen. Iedereen heeft het gehoord dat DE CHIRO er was. Na een snelle lunchpauze trokken we met de groep verder naar het paviljoen, maar onderweg werden we opgehouden door Jarne, die zijn rugzak vergeten was aan de ingang. Blijkbaar was hij ook al zijn pet vergeten op de trein. Derde keer is trakteren! Aan dat tempo gaat hij veel mogen trakteren.

Hier eindigt mijn verhaal, voorlopig dan toch. De Chirowietjes traden binnen in ons nederig paviljoentje, en toen was het voor mij tijd om te vertrekken richting Oostende.

TO BE CONTINUED...

Bivakdraaiboeken

Het is een beetje als een thesis. Je hebt er maanden werk aan. Je lay-out begint op het laatste moment te flippen en enorm vervelend te doen. Het is veel printwerk. En eens je het op papier en in een bundeltje hebt, is het leuk om er gewoon in te bladeren en het te bewonderen. “Dit heb ik gemaakt” denken en trots mogen zijn.

Het grote verschil is dat de verdediging van een thesis bijlange niet zo leuk is als die van een bivakdraaiboek. De verdediging van een bivakdraaiboek is kweetnieoe de max!

De volgende tien dagen zullen er alvast geen berichten op mijn blog verschijnen, maar jullie kunnen ons bivak-reilen en zeilen wel volgen op deze link. 

Het leven van een spons

Ik ben een spons. Een spons die alle frustraties en andere slechte gevoelens van anderen in zich opneemt. Ik slik en slik en slik. Tot de spons vol is. Tot het tijd is om eens uit te wringen. Die momenten zijn niet lief. Op die momenten zie ik geen enkel lichtpunt meer en wordt het dragen van al die zaken zo zwaar dat ik er geen zin meer in heb. In niets. Maar tot dat moment blijf ik slikken en slikken en slikken.

Ik denk dat de spons bijna vol is.