Mijn dromen in een kartonnen doos

Vandaag borg ik mijn dromen op in een kartonnen doos. Een hele tijd deed de kast in onze living dienst als boekenkast. Mappen en papieren voor school mochten er zich thuis voelen, en lagen er geduldig te wachten om gebruikt te worden. Ik dacht dat het slim was om die schoolspullen niet al te ver weg te leggen, want als ik dan werk zou vinden als leerkracht, dan kon ik dat zeker gebruiken. Vandaag kwam het moment waarop ik besefte dat ik mijn schoolspullen niet zo snel zou nodig hebben. Waarom ze dan nog langer dicht bij je houden? Mijn dromen zitten in een kartonnen doos. En die staat op de zolder. Hoog en ver.

En als je me ziet lachen om mijn mislukte carrière als opvoedster, en om mijn tweede mislukte carrière als leerkracht, weet dan dat die lach slechts een masker is om mijn ware teleurstelling en pijn niet te moeten tonen. 

Heb je een vuurtje?

Dat is werkelijk de stomste openingszin ooit.

Wat gebeurt er als ik inderdaad een vuurtje zou hebben?

Dan zou ik je sigaret aansteken uit vriendelijkheid een sigaretje meeroken. Want als ik een vuurtje bij heb, ben ik hoogstwaarschijnlijk ook een roker. Dan roken en stinken we gezellig samen, maar tegelijk ontsnapt mijn aandacht niet aan het feit dat ik jou een mislukte roker vind. Want welke roker heeft nu sigaretten bij en geen vuurtje?

Wat gebeurt er als ik geen vuurtje zou hebben?

Dan staan we te praten, want dat is uiteindelijk wel de bedoeling van je vraag. Ik met niets in mijn handen, maar jij met een niet-brandende sigaret tussen je vingers. Eigenlijk wil je niets liever dan hem oproken en bijgevolg kan het gesprek dan ook niet snel genoeg gedaan zijn voor je, zodat iemand anders je sigaret kan aansteken. Of jijzelf, met je aansteker die eigenlijk de hele tijd al in je zak zat. Want welke roker heeft nu sigaretten bij en geen vuurtje?

Er zit meer in een sollicitatie dan je denkt

Ik heb in mijn korte opvoederscarriere al veel sollicitaties achter de rug. Over solliciteren vind je heel wat terug op internet, van hoe je je moet kleden tot hoe je op allerlei vragen moet antwoorden, van wat je moet meebrengen en wat je zeker niet mag meebrengen tot welke vragen op elk gesprek gesteld worden. Maar wat ze je op internet niet vertellen, is dat een sollicitatie ook voorspellende krachten heeft.

Mijn sollicitatie op zich geeft elke keer een beeld van hoe mijn job er zou uitzien. Dat was zo op mijn eerste job. Het was een kort en bondig gesprek, de beslissing dat ik weerhouden was werd tijdens het gesprek zelf genomen. De job zelf was ook kort en bondig, want na een interim van drie weken was het al voorbij.

Daarna ging ik op gesprek bij mijn toen toekomstige werkgever. Tijdens het gesprek moest ik eigenlijk bitter weinig zeggen. Het was de directeur die veel vertelde en ik die veel luisterde. En zo was het ook op het werk. Ik werd nooit gehoord, en het was de directeur die alle beslissingen nam. Achteraf gezien duurde mijn tijd op die werkplek véél te lang, net als het sollicitatiegesprek waar maar geen einde aan leek te komen.

Toen ik solliciteerde voor mijn huidige job kwam ik op de schriftelijke proef te laat en vond ik de weg niet. Toen ik naar het mondelinge deel mocht vond ik opnieuw de weg niet door wegenwerken, waardoor ik opnieuw bijna te laat kwam. En elke keer ik nu de kinderen moet brengen of halen van of naar een speelplein, een school, een hobby… verdwaal ik door de straten van Oostende en kom ik overal te laat. Gelukkig verliep de sollicitatie zelf heel vlot, en voelde ik me er op mijn plaats. Ja hoor, solliciteren is meer dan alleen de woorden die je zegt en de kleren die je aantrekt. 

Ik denk dat ik het nooit beu raak

Ik denk dat ik het nooit beu raak om de deur uit te stappen en in ‘t stad te zijn. Ik denk dat ik het nooit beu raak te voelen wat ik voel als zij thuis komt. Ik denk dat ik het nooit beu raak om volmondig ‘ja’ te kunnen antwoorden als mensen in Brugge vragen of ik ‘van hier ben’. Ik denk dat ik het nooit beu raak om samen met haar in onze zetel te zitten. Ik denk dat ik het nooit beu raak om naast haar wakker te worden. Ik denk dat ik het nooit beu raak dat ze zo mooi is. Ik raak het nooit beu om gelukkig te zijn.

Een jarig gevoel op 19 augustus

Toen het mijn verjaardag was, voelde ik me niet jarig, en was ik voor de zoveelste keer teleurgesteld omdat ik geen jarig gevoel had op mijn verjaardag. Maar nu weet ik hoe ik volgend jaar voor een jarig gevoel kan zorgen op 28 juni. Ik vraag gewoon aan mijn papa dat hij wafels voor me bakt. Als mijn papa wafels bakt en ik mag ze recht uit het ijzer, verser dan vers, opeten… dàn voel ik me jarig!

Verhuizen is...

… een beetje nostalgisch en evenveel confronterend met een jongere versie van jezelf, eindelijk eens beseffen wat je in al die jaren al hebt verzameld van knutselmateriaal, alles labelen en tegelijk denken aan wat je zus daarvan zou zeggen, constant denken hoe het anders kon gelopen zijn met de bijhorende 'stel je voor dat'-zinnetjes, een ideale dieetkuur, zoveel meer dan enkel maar dozen inpakken en elders uitpakken.

Over sleutels

Mijn sleutelbos is onherkenbaar veranderd. Dan kan je wel zeggen dat mijn leven ook onherkenbaar veranderd is. Het enige wat bleef en zal blijven is de sleutelhanger. Mijn huissleutel werd een bezoeksleutel, want een nieuwe, Brugse, huissleutel kwam in de plaats. De autosleutel is er nu definitief van, want ik rij niet langer rond met de auto van mama en papa. Vanaf nu is volop fietsen (en een beetje treinen). Mijn fietssleutelbos is een beetje uitgebreider geworden, want ik heb nu sleutels van gestolen fietsen die ik niet meer kan gebruiken, een sleutel van mijn fiets in Brugge en een sleutel van mijn fiets in Oostende. Een werksleutel is er niet bij gekomen aan mijn sleutelbos. De reden daarvoor is gelukkig niet dat ik geen werk heb, maar wel dat ik er een derde sleutelbos bij kreeg: een werksleutelbos.

Gek hé. Zoveel veranderingen op zo weinig tijd.